افسانه ی آزادی بیان
عبدالله خداداد
"آزادی بیان" یکی از مولفه های نظام دموکراتیک است. نبود آزادی بیان در هرجامعه ای نشانه ی دیکتاتوری نظام به حساب می آید. غربی ها- در رویکرد های دیپلوماتیک خود- آزادی بیان را در افغانستان، یکی از دست آورد های خود می دانند. در حقیقت جامعه ی جهانی، سرمایه های کلانی را برای تأمین آزادی بیان و تقویت جامعه ی مدنی در افغانستان خرج کرده است. دولت افغانستان نیز با طرح این مسأله (موجودیت آزادی بیان) از جامعه ی جهانی باج و خراج و خیر و خیرات می گیرد.
به راستی جامعه ی جهانی حق دارد بگوید که برای آوردن آزادی بیان در افغانستان، بسیار کوشیده است و برای آزادی جامعه ی مدنی و رسانه های آزاد از دولت افغانستان ضمانت گرفته است، در حالی که دولت افغانستان به دنیا قول داده است که مردم حق دارند حرف های خود را بگویند و دولت هم هیچ گونه فشاری را بالای آنها وضع نکند.
اما...
دولت- در این اواخر که امنیت به بدی گراییده است- رسانه های آزاد را دشمن خود انگاشته و بی پرده بر ضد آنها و برای تخویف و تهدید آنها فعالیت می کند. دولت می انگارد که اگر رسانه ها دست از این همه انتقاد و افشاگری (به زعم دولت) بردارند، وضع آرام تر خواهد شد. دولت فکر می کند که رسانه های آزاد، مردم را بر ضد اش می شورانند.
ولی این نحوه ی برداشت دولت از رسانه های آزاد درست نیست؛ زیرا، غرض از رسانه های آزاد و منتقد همانا نشان دادن نا رسایی ها و راه های حل است. لزوماً دولت می بایست گوش به حرف رسانه ها می داد و آهسته آهسته اصلاحاتی را در خود پدید می آورد. رسانه ها را دشمن نمی انگاشت و به رسانه به چشم "دوست راستگوی و رک گوی" نگاه می کرد. دولت تا آن اندازه حرف منتقدین و رسانه های آزاد را نادیده گرفت- و نادیده گرفته است- که روی همرفته به این عدم توجه معتاد شده و اکنون از اصلاح این همه اشتباه-نیز- عاجز شده است.
رفتار های عجیب و غریب دولت در تعیین والی ها و جابه جایی مقامات از یک وزارت خانه به وزارتخانه ی دیگر، سفر های عجیب و غریب رئیس جمهور، سخنان غیر مسوولانه ی وزیر خارجه، نبود سیاست خارجی شفاف، نظام غیر مجهول اقتصادی، رفتار های بی باکانه ی نیروهای خارجی و سایر رسوایی ها، بار بار به واسطه ی رسانه ها نقد شده و راه های حلی برای همه این معضلات نشان داده شده است. رئیس جمهور و سایر مقامات افغانستان، از آنجا که دموکراسی را خوب نشناخته اند، این نقد و انتقاد ها را "دشمنی" جامعه ی مدنی در برابر دولت می دانند؛ در حالیکه هدف از نقد، "اصلاحات" است.
رفتار اخیر آقای دادستان کل، عبدالجبار ثابت، با تلویزون طلوع و تصمیم یک جانبه ی "کمیسیون تخطی رسانه های وزارت اطلاعات و فرهنگ"، خود اوج بی حوصلگی حکومت است. سکوت رئیس جمهور در این باره، سوال های بسیاری را در ذهن تداعی می کند:"سکوت نشانه ی رضایت است!". ظاهراً رئیس جمهور از آنچه که بالای آزادی بیان در افغانستان می آید خرسند است؛ و گر نه، در هر کشور دیگری که مجری قانون دست به چنین قانون شکنی بزرگ می زد، دست کم به زودی برکنار می شد!
حرف های آخر:
دولت افغانستان نتوانسته است برای مردم صلح و امنیت را بیاورد. دولت نتوانسته است فرصت های شغلی را برای میلیون ها بیکار ایجاد کند، دولت نتوانسته است بازسازی را آنطور که باید تطبیق کند، دولت نتوانسته است که روابط مناسب خارجی را ایجاد نماید، دولت با کشورهای همسایه ی افغانستان که در امنیت افغانستان سهم اصلی را دارند و بسیار اثر گذار اند، روابط دو جانبه اثر مند را برقرار نماید؛ زیرا ناتوانی های حکومت در عرصه های مختلف چشمگیر است.
اما آزادی بیان!
آزادی بیان آخرین چیزی است که "وجود دارد!". اگر آزادی بیان، همینطور، سرکوب شود، می توان به صراحت گفت که دولت افغانستان یک دولت مستبد و دیکتاتور است که همه حقوق شهروندان خود را نادیده می گیرد.
آنچه باید دولت بکند:
آقای ثابت را به زودیً برکنار سازد، تا اطمینان خاطری برای جامعه ی مدنی و رسانه های آزاد پیدا شود.
وزیر فرهنگ را برکنار کند، تا نشان دهد که دولت به فکر فرهنگ است.
وزیر خارجه را برکنار کند، تا به دنیا نشان دهد که آنچه وزیر خارجه می گوید، حرف های خودش است نه دیدگاه مردم افغانستان[1].
نتیجه:
اگر دولت افغانستان رسانه های آزاد را به هیچ بگیرد و تلاش کند که آنها را خفه سازد، دیگر در دیکتاتوری نظام تردیدی نمی ماند.
نظام های دیکتاتوری در دنیای امروز، جایگاهی ندارند و به زودی شیرازه های آن از هم خواهند پاشید.
[1] وزیر خارجه آقای "سپنتا" باری خواستار میانجیگری میان امریکا و ایران شد تا به معضله اتمی ایران پایان دهد. از دید ما، افغانستان در موقعیتی نیست که بتواند میان این دو قدرت میانجگری کند ( یعنی حرفی بزرگتر از دهن گفته شده است) یکی از شروط میانجیگری، بی طرفی میانجی است. افغانستان بی طرف نیست. دیگر اینکه در حادثه ی اجمل نقشبندی، وزیر خارجه اظهاراتی داشت که باعث تحریک طالبان شد.
کافه تریا و رستورانت دانشکدهء علوم طبی کابل مدتی است به روی دانشجویان و استادان دانشگاه کابل و دانشکدهء علوم طبی باز شده است. این در حالی است که قبل از این دانشجویان در وضعیت بسیار بد غذایی قرار داشتند. غذا های غیر صحیی که امراض بسیاری را بار می آورد، دچار 
دانشجویان بود، تا اینکه این کافه رستورانت گشاده شد.
بدینوسیله از گردانندگان و سرمایه گذاران این کافه رستورانت سپاسگزاری می کنیم و امیدواریم که به وعده شان که "غذایی با کیفیت به قیمت مناسب" است وفا کنند.
از: بی بی سی
نفوذ بنياد گرايی اسلامی به بطن جامعه مسلمانان بريتانيايی داستان فيلمی را که ماه ژانويه از کانال چهار تلويزيون بريتانيا پخش شد به اين واقعيت مصيبت بار بسيار نزديک می سازد.
اين فيلم که "ياسمين" نام دارد و موفق به دريافت جايزه نيز شده است درباره يک زن جوان مسلمان از يورکشاير است که پس از حملات تروريستی يازدهم سپتامبر۲۰۰۱ به آمريکا از تعصب در جامعه بريتانيا رنج می برد.
بيشترين شباهت در آن قسمتی از فيلم است که برادر جوان ياسمن را تحت تاثير بنياد گرايان مسلمان نشان می دهد.
اين فيلم حاصل ماهها تحقيق و همکاری جامعه مسلمانان يورکشاير در شمال بريتانيا بود. کنی گلنان کارگردان فيلم درسال ۲۰۰۴ درباره اين فيلم گفته بود " قبل ازآن که سناريوی فيلم را بر روی کاغذ آوريم بيش از يک سال در باره موضوع آن تحقيق می کرديم و به واقعياتی پی برديم که شگفت آورتر از داستان مورد نظربود."
آن چه از تصور به دوربود
کنی گلنان کارگردان فيلم می گويد که هيچ چيز در اين فيلم ساخته و پرداخته ذهن نبوده بلکه بر اساس ماجراهای واقعی ساخته شده است.
زمانی که کنی گلن و همکارش سالی هبين در سال ۱۹۹۹ تصميم به ساختن اين فيلم گرفتند موضوع مورد نظرشان دراصل ماجرای يک بمب گذار انتحاری بريتانيايی بود که در آن زمان حتی تصور آن نيز به ذهن کسی خطور نمی کرد.
خانم هبين به بی بی سی گفت که او همواره معتقد بوده است که برای درک تروريسم بايد ريشه آن را يافت و سپس به دنبال چاره ای برای آن گشت و افزود "به همين دليل ما نخست به تحقيق در اين باره پرداختيم و داستان هايی که از جامعه پاکستانی ها در شمال بريتانيا شنيديم از بسياری جهات تکان دهنده تراز آن چه ما تصورمی کرديم بود."
شخصيت اصلی فيلم "ياسمين" زن مسلمانی است که در محيط کارخود با تبعيض و عقايد تعصب آميز روبروست که به صورت کلماتی نظير " ياسی عاشق اسامه است" بر روی کشوی لوازم شخصی او نوشته می شود و يا زمانی که بر روی عکس او که به عنوان کارمند نمونه ماه به ديوار آويخته ريشی بر صورتش نقاشی می کنند.
درصحنه ديگری از اين فيلم خانه ياسمين مورد هجوم ماموران امنيتی قرارمی گيرد و شوهر ياسمن بازداشت می شود و بدون آن که اتهامی براو وارد آيد درزندان نگاه داشته می شود.
فيلم با صحنه ای به پايان می رسد که در آن برادر جوان ياسمن عازم افغانستان درپی آينده ای نامعلوم و شايد هم پيوستن به شبه نظاميان مسلمان است.
خانم هبين می گويد که وقايع هفته گذشته لندن مصيبت بار و غيرقابل توجيه است. اما به اعتقاد او فيلم "ياسمن" از اثرات ناگوار پديده ترس از اسلام ("اسلاموفوبيا") که جامعه مسلمانان بريتانيا را دچار احساس بيگانگی کرده، پرده برمی دارد.
او افزود" ما همچنان به اين اعتقاد خود پای برجا باقی مانده ايم و فشاری را که برجامعه مسلمانان بريتانيا وارد می آيد درک می کنيم."
حاجي روز محمد نور والي جوزجان ديروز در ديدار با محصلين مركز تربيت معلم اين ولايت وعده داد كه در آينده اي نزديك اين مركز به دانشگاه ارتقاء خواهد يافت.
آقاي نور در مصاحبه اي با خبرگزاري صداي افغان گفت: تربيت معلم جوزجان به مساحت 40 جريب زمين داراي ساختمان هايي در سطح دانشگاه مي باشد كه با موافقت مقامات تحصيلات عالي كشور اين مركز به دانشگاه تبديل خواهد شد.
وي تصريح كرد: در حال حاضر حدود 1000 دانشجو مشغول به تحصيل مي باشند كه از اين تعداد 400 نفر آن را دختران تشكيل مي دهند.
به گفته وي از 42 استادي كه در اين مركز تدريس مي كنند، 12 نفر آن ها داراي درجه ماستري بوده كه توانايي تدريس به عنوان يك استاد دانشگاه را دارند.
والي جوزجان خواستار توجه هر چه بيشتر مسئولان تحصيلات عالي افغانستان به اين ولايت شد.
گفتني است كه 40 جريب زمين اين مركز متعلق به فرقه 53 جوزجان بوده كه به دليل اهميت تحصيلات عالي، به تربيبت معلم اختصاص يافته است.
سازمان ملل: صد نفر هرماه براثر انفجار مين درافغانستان كشته ميشوند
"آدرين ادوارد" سخنگوي جديد دفتر نمايندگي سازمان ملل درافغانستان (يونيما) روز پنجشنبه گفت كه هرماه يك صد نفر به دليل انفجار مين در اين كشور جان خود را از دست ميدهند.
وي روز پنجشنبه در كابل در جمع خبرنگاران افزود: اين افراد كه نود درصد آنان را مردان و كودكان تشكيل ميدهند به دليل انفجار مين و ساير مواد انفجاري كشته ميشوند. 
ادوارد با اشاره به اينكه از سال ۱۹۷۹ميلادي تا كنون ۲۰۰هزار نفر به دليل انفجار مين در اين كشور جان خود را از دست دادهاند، گفت: اكنون دو هزار و ۳۶۸نفر در سراسر افغانستان در حال خنثيسازي مين در ۷۱۶ميليون متر مربع از مناطق آلوده دراين كشور ميباشند.
سخنگوي يونيما افزود: چهار ميليون و ۲۰۰هزار نفر در سراسر افغانستان هم كانون در مناطق الوده به مين زندگي ميكنند.
وي افزود: وجود مين در اين مناطق نه تنها جان انسانها را تهديد ميكند بلكه باعث كند شدن روند بازسازي و توسعه دراين مناطق نيز شده است.
به نقل از ایرنا
ما گرد تعلق به نم اشک بشوییم
در خانهء ما رونق اگر نیست صفا هست
به نام خداوند قلم
بعد از آن كه ايجاد وزارت امور جوانان، خوشنودي سبكي را در ميان جوانان افغانستان سبب شد، در همان حال يك سوال اساسي و مهم ذهن جوانان تحصيلكرده و حساس جامعهي افغانستان را به خود مشغول كرد. و آن اين كه وزارت جوانان به چه دليل تشكيل شد؟ آيا ضرورتها و مشكلات متعدد و طاقتساي اين قشر، دولتمردان را براي تشكيل يك وزارت جديد بي مقدمه به هيجان آورد و يا اين كه ملاحظات و تقسيم قدرت، به ظرفيتهاي جديدي در ساختار دولت نياز داشت؟
جنش دانشجويي افغانستان، در ابتدا عقيده دارد كه ايجاد يك وزارت با نام جوان، به نوعي تفكيك و محدود كردن قشر جوان و فعاليتهاي آن در يك وزارت و از سويي، تفكيك ماهيتي قشر جوان افغانستان از جامعه است. اين را ميتوان به نوعي ديگري نيز تشريح كرد و آن اين كه، وجود وزارتهاي «زنان» و در پي آن «وزارت امور جوانان» اين باور را بيشتر پررنگ ميكند كه اين قشر قابل انفكاك از پديدهي كل جامعه ميباشد.
شايد اين سوال پيش بيايد كه وقتي وزارت امور جوانان هنوز فعاليتهاي خود را شروع نكرده است، چگونه ميتوان آن را نقد كرد و عملكرد آن را مورد توجه قرار داد.
بايد اين را بگوييم كه جامعهي افغانستان ديگر فرصت آزمون و خطا را ندارد و بايد طوري عمل شود كه فرصتها بر باد نروند.
جنبش دانشجويي افغانستان با نگرش انتقادي بر ايجاد وزارت امور جوانان، بر اساس شواهدي روشن، اين اقدام رييس جمهور را تحليل و بررسي كرده است.
- چگونه ميتوان اين قشر از جامعه را مشخصاً تعريف كرده و آن را از جامعهي افغانستان جدا كرد، آيا اين امكان دارد؟ هيچ تعريف مشخصي از جوان، در متون حقوقي و اجتماعي كشور موجود نيست، و اين ميتواند سوء استفاده از اين وزارت را به نفع اقشار ديگر باعث شود.
- اگر ضرورت ايجاد اين وزارت، مشكلات مختلف قشر جوان كشور است، چگونه ميتوان مشكلات آنان را از مشكلات همهگاني جامعه تجزيه كرد؟ اگر دولت ميخواست مشخصاً براي بهبود وضعيت جوانان، فعاليت مؤثر انجام دهد، اين كار از طريق وزارتهاي، تحصيلات عالي، معارف، زنان، كار و امور اجتماعي و اطلاعات و فرهنگ ميسر بود.
- اگر وزارت امور جوانان براي همهي جوانان افغانستان تشكيل شده است، چرا دعوت شدهگان ولايات، مستقيماَ توسط واليان، به كنفراس وزارت معرفي شدهاند. اين دولتي و سفارشي بودن، اين كنفرانس را اثبات ميكند.
- جنيش دانشجويي افغانستان به عنوان جوانان تحصيلكرده كشور، تشكيل اين وزارت را بي اساس دانسته و تنها آن را تشكيلات دولتي براي كنترول و نظارت نهادها، گروهها و كاناليزه كردن حركتهاي خودجوش و پرانرژي جوانان در جامعهي افغانستان ميداند.
در پايان، جنبش علاقمند هست تا با انتقادهاي صحيح و مناسب، بتواند عملكردهاي وزارت را از حالت ركود و پير باورانهاش بيرون كشيده و بر اساس واقعيتهاي جامعه پيشنهادات سازنده براي رفع مشكلات جوانان كشور داشته باشد.
و من الله توفيق
29 جوزا 1384 – كابل
(انعكاس در رسانهها: روزنامه آرمان ملي شماره 72/ شماره مسلسل 338/ كاركردهاي وزارت امور جوانان به باد انتقاد گرفته شد)
روزنامه راه نجات/ شماره 20/ وزارت جوانان، وزارت تشريفاتي و بي اساس
راديو صبح بخير افغانستان
تلویزیون آینه
روزهای ۲۸ / ۲۹ و ۳۰ جوزا، کنفرانس سه روزه ی جوانان از سوی وزارت امور جوانان در خیمه ی لویه جرگه برگزار گردید. در همین حال جنبش دانشجویی افغانستان در اعتراض به فعالیت های تشریفاتی این وزارت، سمیناری را در روز ۲۹ جوزا با عنوان "جوانان و جامعه" برگزار کرد.
این نخستین کنفرانس وزارت جوانان بود که به ادعای این وزارت، حدود ۵۰۰ جوان از ولایات مختلف افغانستان دعوت شده بودند. وزارت در این کنفرانس تلاش کرد تا مشروعیت وجودی خود را از جوانان دعوت شده بگیرد.
ناگفته نماند که دعوت شده گان ولایات مستقیماً توسط والی به این کنفرانس معرفی شده بودند، و این یکی از نقطه نظرهای پر رنگ اعتراض جنبش به شمار می رفت.
در سمینار "جوانان و جامعه" که از سوی جنبش دانشجویی افغانستان در تالار مطبوعات وزارت اطلاعات و فرهنگ برگزار شد، تعدادی از اعضای جنبش با سخنرانی و مقالاتی این حرکت تشریفاتی وزارت را محکوم کردند. در این سمینار بیانیه ی پنجم این جنبش در ارتباط با وزارت جوانان خوانده شد.
در بخش پایانی برنامه که حدود سه ساعت به طول انجامید، فعالیت ها و ساختار جنبش دانشجویی افغانستان توسط یکی از اعضای جنبش تشریح شد. در پایان نیز با اشتراک آقایان: مختار علی پدرام، سید عاصف حسینی و عبدالله خداداد به پرسش ها خبرنگاران خارجی و داخلی پاسخ داده شد.
روزهای ۲۸ / ۲۹ و ۳۰ جوزا، کنفرانس سه روزه ی جوانان از سوی وزارت امور جوانان در خیمه ی لویه جرگه برگزار گردید. در همین حال جنبش دانشجویی افغانستان در اعتراض به فعالیت های تشریفاتی این وزارت، سمیناری را در روز ۲۹ جوزا با عنوان "جوانان و جامعه" برگزار کرد.
این نخستین کنفرانس وزارت جوانان بود که به ادعای این وزارت، حدود ۵۰۰ جوان از ولایات مختلف افغانستان دعوت شده بودند. وزارت در این کنفرانس تلاش کرد تا مشروعیت وجودی خود را از جوانان دعوت شده بگیرد.
ناگفته نماند که دعوت شده گان ولایات مستقیماً توسط والی به این کنفرانس معرفی شده بودند، و این یکی از نقطه نظرهای پر رنگ اعتراض جنبش به شمار می رفت.
در سمینار "جوانان و جامعه" که از سوی جنبش دانشجویی افغانستان در تالار مطبوعات وزارت اطلاعات و فرهنگ برگزار شد، تعدادی از اعضای جنبش با سخنرانی و مقالاتی این حرکت تشریفاتی وزارت را محکوم کردند. در این سمینار بیانیه ی پنجم این جنبش در ارتباط با وزارت جوانان خوانده شد.
در بخش پایانی برنامه که حدود سه ساعت به طول انجامید، فعالیت ها و ساختار جنبش دانشجویی افغانستان توسط یکی از اعضای جنبش تشریح شد. در پایان نیز با اشتراک آقایان: مختار علی پدرام، سید عاصف حسینی و عبدالله خداداد به پرسش ها خبرنگاران خارجی و داخلی پاسخ داده شد.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجویان افغانستان، در اثر سیلابی که دیروز پنج شنبه در ولایت بدخشان سرازیر شد حد اقل شش نفر به هلاکت رسیدند و بیش از پنج صد منزل مسکونی طعمهء سیلاب های سهمناک گردیده است.
این حادثه باعث بیجا شدن صدها خانواده و از بین رفتن زمین های زراعتی، کشتزارها و چراگاههای حیوانات شده است.
بیشترین خسارات متوجه مرکز (فیض آباد) گریده و والسوالی های کشم، درایم، خاش، وردوج و دیگران نیز خساره مند گردیده اند.
